Concertverslag: Nachtcafé, Alex Roeka – 19-09-2025

Nummers als “Wil je voorzichtig zijn” en “De schommel van de liefde” kende ik al jaren, net als de bekende hoes waarop het gezicht van Alex Roeka centraal staat. Toch bleef mijn beeld van zijn muziek lange tijd beperkt tot juist die paar liedjes. In aanloop naar het concert op 19 september in Odeon Zwolle besloot ik daar verandering in te brengen. Ik begon met Zachtaardig vergooit (2010) en werd meteen weer geraakt door zijn rustige, doorleefde stem.

Daarna volgde Gegroefd uit 2012, en dat album trok me nog verder zijn wereld in. De muziek leunt sterk op de blues en past perfect bij de manier waarop Roeka zijn verhalen vertelt. Hij zingt over een leven vol melancholie, eenzaamheid, drank en liefde. Juist die donkere kanten geven zijn muziek kracht en zorgen ervoor dat het blijft boeien.

Wat zijn teksten bijzonder maakt, is hoe tegenstellingen steeds terugkomen. Leven en dood, afstand en verbondenheid, ze lijken elkaar niet tegen te werken, maar juist nodig te hebben. Daardoor ontstaat een sfeer waarin pijn en schoonheid dicht bij elkaar liggen, en waarin je als luisteraar wordt meegenomen in zijn gedachten en gevoelens.

De begeleiding is sober maar sterk, onder leiding van producer Frans Hagenaars. Samen met muzikanten als Matthijs van Duivenbode, Diets Dijkstra, Jeroen Kleijn en Maarten Kooijman vormt hij een hechte band die precies doet wat nodig is om de nummers te dragen.

Roeka wordt vaak vergeleken met Bob Dylan en Leonard Cohen. Na het concert begrijp ik die vergelijking beter. Op het podium staat een man op leeftijd die een opvallend krachtige indruk maakt—alsof hij al een heel leven achter zich heeft en dat zonder filter laat zien. Zijn rauwe, ongepolijste stem komt nog sterker binnen door de ondersteuning van de band, met in het bijzonder het spel van Kleijn, die ik persoonlijk een geweldige drummer vind. Juist die combinatie van eenvoud en vakmanschap maakt indruk en dwingt bewondering af.

Tussen de nummers door vertelt hij verhalen die soms wat alle kanten op gaan, maar wel bijdragen aan de sfeer. Af en toe wordt hij door zijn gitarist gecorrigeerd als hij in de verkeerde toonsoort begint, waarop hij zelf ook moet lachen van die momenten die je eigenlijk alleen begrijpt als je erbij bent.

Alles bij elkaar is het een ervaring die blijft hangen. Als je de kans krijgt om hem live te zien, zou ik dat zeker doen.

Aanrader

Luister eerst een het gehele album ”Gegroefd” om vervolgens kennis te maken met ”Nachtcafé” .